Kapłani wyświęceni przed drugą wojną światową (do roku 1939)

Kapłani wywodzący się z naszej parafii,

wyświęceni przed drugą wojną światową (do roku 1939)

śp. ks. Aleksander Skowroński [święcenia 1889]

śp. ks.Wojciech Grabowski CM,  [święcenia 1898]

śp. ks. August Strużyna,  proboszcz i kanonik honorowy (Rumunia)

śp. ks. Edward Strużyna, proboszcz i kanonik honorowy (Niemcy)

śp. ks. Wilhelm Kałuża,   proboszcz i dziekan (Rumunia)

śp. ks. Paweł Włocka,  proboszcz (Rumunia)

śp. ks. dr Paweł Mixa CM [święcenia 1899]

śp. ks. H. MiIller,  proboszcz (Rumunia)

śp. ks. dr Konstanty Michalski CM [święcenia 1903]

śp. ks. dr Wilhelm Michalski CM [święcenia 1903]

śp. ks. Wiktor Ganczarski [święcenia 1903]

śp. ks. Maksymilian Sauer (diecezja Wrocławska) [święcenia1903]

śp. ks. Józef Zieliński CM, [święcenia 1903]

śp. ks. Karol Sobek CSsR [święcenia 1904]

śp. ks. Wilhelm Thileczek SVD, [święcenia1906]

śp. ks. Alfred Włocka SVD [święcenia 1906]

śp. ks. Ryszard Gawliczek, proboszcz (diecezja Wrocławska)

śp. ks. Albert Kaszuba, proboszcz (diecezja Lwowska)

śp. ks. Stefan Król (Kraków)

śp. ks. H. Zoremba (Turcja)

śp. ks. Teodor Dembiński CR

śp. ks. dr Franciszek Dembiński CR [święcenia 1906]

śp. ks. Wilhelm Koppel [święcenia 1906]

śp. ks. Hugon Dylla,  proboszcz (Ameryka)

śp. ks. Józef Frania,  proboszcz (Ameryka)

śp. ks. Piotr Bartodziej,  proboszcz (Ameryka)

śp. ks. Hugon Wróbel SDB (Ameryka)

śp. ks. Józef Pach SDB [święcenia 1907]

śp. ks. dr. Roman Haida SVD [święcenia 1910]

śp. ks. Paweł Dembiński CM [święcenia 1913]

śp. ks. Klugier (Ameryka)

śp. ks. Kukulok (Ameryka)

śp. ks. Oskar Loch, Kongr. Penitencjarzy (Włochy)

śp. ks. Wiktor Ganczarski, (diecezja Wrocławska)

śp. ks. Ryszard Żydek (diecezja Wrocławska)

śp. ks. Alfred Arnd (diecezja Wrocławska)

śp. ks. Karol Sauer (proboszcz, diecezja Wrocławska)

śp. ks. Maksymilian Sauer (proboszcz, diecezja Wrocławska)

śp. ks. dr Paweł Dylla CM [święcenia 1913]

śp. ks. dr Karol Rzychoń CM [święcenia 1922]

śp. ks. Fryderyk Glumb ( kuratus diecezja Wrocławska)

śp. ks. Wendelin Kałuża (diecezja Wrocławska) [święcenia 1924]

śp. ks. Alojzy Dylla (diecezja Wrocławska) [święcenia1928]

śp. ks. Franciszek Bromm (Austria)

śp. ks. Wiktor Brzoska CM [świecenia 1932]

śp. ks. Józef Rzychoń CM [święcenia 1933]

śp. ks. Józef Lizoń SDB [święcenia 1933]

śp. ks. Wilhelm Reif SVD [święcenia 1933]

śp. ks. Maksymilian Broll [święcenia 1934]

śp. ks. Brunon Tomala [święcenia 1936]

śp. ks. Stanisław Piechowicz SDB [święcenia 1937]

śp. ks. Alfred Gaida SAC [święcenia 1937]


Biografie siemianowickich kapłanów

z parafii pw. Krzyża Świętego

Skowronskiśp. ks. Aleksander Skowroński  urodzony 9 lutego 1863 roku w Laurahute, syn Wojciecha i Weroniki z domu Walkiewicz.

Szkołę ludową ukończył w Siemianowicach. Gimnazjum i studia teologiczne ukończył we Wrocławiu. Już tutaj z zapałem studiował historię i literaturę polską, posiadał dzieła Mickiewicza, Korzeniowskiego i Malczewskiego. W roku 1883 udał się na pielgrzymkę do Krakowa, a w 1884 do Częstochowy, na której podjął decyzje ostateczną poświęcenia się jako duchowny. Świadectwo dojrzałości otrzymał 16 marca 1885 roku, kończąc szkołę jako prymus. Studia rozpoczął w 1885 roku na Wydziale Teologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W październiku 1885 roku brał udział w zjeździe polskich akademików w Gnieźnie. W latach 1886-1887 odbył obowiązkową służbę wojskową w armii pruskiej. Dyplom ukończenia studiów otrzymał 10 sierpnia 1888 i wstąpił do wrocławskiego alumnatu. Święcenia kapłańskie otrzymał 27 czerwca 1889 roku. Swą kapłańską służbę rozpoczął jako wikary w parafii św. Barbary, w Królewskiej Hucie (Chorzów), a następnie św. Jadwigi. Tu nawiązał kontakty z polską młodzieżą pomagając tajnemu kółku oświatowemu. Był związany z partią Centrum. Od grudnia 1894 roku został proboszczem w Szymikowie (pow. Strzelecki). Następnie był proboszczem w Ligocie (pow. Prudnicki), w latach 1896-1921. W roku 1897 opublikował odezwę wzywającą rodziców do uczenia dzieci pisania i czytania po polsku. W roku 1900 był założycielem i prezesem Towarzystwa Elementarzy Polskich im. Ks. R. Engla. W 1903 roku był założycielem i autorem programu Polskiego Towarzystwa Ludowego. Był członkiem Polskiego Komitetu Wyborczego Prowincjonalnego dla Śląska. W 1907 roku poseł do Reichstagu z okręgu rybnicko-pszczyńskiego z polskiej listy narodowej. Członek Tow. Oświaty na Śląsku im. św. Jacka, a od 1918 roku jego prezesem. W latach 1908 – 1909 wybudował w Ligocie nowy kościół pw. św. Stanisława Biskupa (konsekrowany 1912). Od 1922 roku był proboszczem w Mikołowie, od 1926 roku prałat kurii biskupiej a Katowicach. W roku 1923 odznaczony został Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Z jego inicjatywy powstała w 1928 roku spółdzielnia „Dom Polski” w Mikołowie. W roku 1930 został prałatem domowym Jego Świętobliwości.  Zmarł 3 października 1934 roku w Mikołowie. W jego pogrzebie udział wzięli: biskup Stefan Adamski, bp. J. Gawlina, a kazanie wygłosił towarzysz walk narodowych ks. Paweł Brandys.

śp. ks. Wojciech Grabowski CM urodzony 1873 w Michałkowicach, syn Józefa i Julii z domu Placek.

Ukończył szkołę powszechną, następnie uczył się w M. Seminarium Misjonarzy w Krakowie. Do zgromadzenia wstąpił w 1891 roku. Święceia kapłańskie otrzymał w 1898 roku. Pierwszą placówką był Witków Nowy w Małopolsce Wschodniej, w latach 1899-1902 ekonom i prefekt M. Seminarium Arcybiskupiego we Lwowie. W 1906 otrzymał nominację na administratora ośrodka kultu Maryjnego jakim była parafia Cacica w Rumuni i superiora miejscowych konfratrów. Przed tamtejszą kopią obrazu M.B.Częstochowskiej oraz przyległą grotą M.B. z Lourdes gromadzili się liczni Polacy i pielgrzymi z całej Rumunii. W roku 1911 wystawił dla pielgrzymów schronisko. W 1926 został mianowany wikariuszem generalnym z władzą ordynariusza, połączoną z godnością infułata pronotaliusza. Doceniając pracę ks. Grabowskiego Rząd Polski dokonał aktu dekoracji w konsulacie Rzeczpospolitej Polskiej, w Czerniowicach Krzyżem oficerskim Orderu Polonia Restituta. Konsul generalny M. Uzdowski  w przemówieniu swoim podkreślił, że „wysokie to odznaczenie przypada kapłanowi – Polakowi, który tyle lat pełniąc służbę duszpasterską poza krajem, nigdy nie zapomniał, że jest synem narodu Polskiego, który polskości powierzonego  jego opiece ludu polskiego zawsze strzegł i dla tej polskości zawsze wytrwale pracował”.

W latach 1908, 1914, 1919, 1925 i 1933 był delegatem misjonarzy na konwenty prowincji polskiej w Krakowie. Gdy rząd Rumuński w 1928 roku wydał dekret zabraniający kongregacjom i zakonom komunikowania się z przełożonymi prowincjalnymi za granicą otrzymał on nominację na wicewizytatora polskich misjonarzy w Rumunii. Podlegały mu odtąd placówki misjonarskie w Czerniowcach, Solonetul, Chotin, Pojana Mikuli, Bojanowie i w Jadowej. Zmarł 19 lipca 1939 roku w Czerniowcach.

śp. ks. dr Paweł Mixa CM urodzony 14 stycznia 1874 roku, syn Teodora i Julii z domu Harwath.

Wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy św. Pawła w Krakowie na Kleparzu. Święcenia Kapłańskie przyjął w 1899 roku. Przez pewien czas był misjonarzem w Chinach, później katechetą we Lwowie (ok.1934). Zmarł 21 października 1958 roku w Krakowie. Jego rodzona siostra Anna Mixa ur. 21.03.1887 w Siemianowicach wstąpiła do klasztoru 17.10.1907 roku, zmarła 5.07.1968 roku w Berlin-Wilmersdorf. W sumie było ich ośmioro rodzeństwa.

Materiał ten pochodzi od ks. Georga Mixa, który również wywodzi się z naszej parafii (1974), uczestniczył w pogrzebie śp. ks. Pawła, gdyż był to brat Jego dziadka. Obecnie otrzymaliśmy potwierdzenie od dyrektora archiwum ks. dr Wacława Umińskiego CM iż prześlą nam biografie tego Kapłana.

Michalskiśp. ks. dr Konstanty Michalski CM – filozof, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego urodzony 12 kwietnia 1879 w siemianowickiej koloni Czekaj, syn hutnika Ignacego i Pauliny z domu Winklerów.

Ochrzczony 20.04.1879 w Bogucicach, w trzecim roku życia odumarli go rodzice, odtąd mieszkał w Siemianowicach gdzie wychowywał go stryj. Uczęszczał do miejscowej szkoły ludowej poddany rygorom narzuconym na Śląsku przez politykę Kulturkamfu – obowiązywał zakaz używania w szkole języka polskiego. W 1893 został przyjęty do małego Seminarium Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie (pierwszą klasę przerobił jeszcze w Siemianowicach korzystając z pomocy ks. J. Kapicy wikarego przy parafii św. Krzyża). Śluby zakonne złożył w grudniu 1898 r. a w 1910 zdał egzamin jako ekstern do gimnazjum św. Anny w Krakowie. Studia teologiczne odbył w domu Zgromadzenia na Stradomiu w krakowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bpa Anatola Nowaka 5 lipca 1903 roku. W latach 1909-1911 studiował w Wyższym Instytucie Filozoficznym a Louvain. Po powrocie do Krakowa 1911-1921 wykładał filozofię w Instytucie Teologicznym zgromadzenia jak również na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagielońskiego. W 1918 zatwierdzono jego habilitację. W 1919 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego filozofii chrześcijańskiej w UJ, a dwa lata później został profesorem zwyczajnym. W okresie swej profesury był czterokrotnie dziekanem Wydziału Teologicznego; 17 czerwca 1931 r. Wybrany rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jako uczony był autorytetem światowym, uchodził za wybitnego mediawistę myśli filozoficznej. Ponadto był autorem 160 publikacji. W listopadzie 1939 wraz z innymi profesorami przez Niemców aresztowany i przewieziony do więzienia we Wrocławiu a następnie przewieziony do obozu w Sachsanhausen kolo Berlina. Zmarł 6 czerwca 1947 w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim.

śp. ks. dr Wilhelm Michalski CM urodzony 1879 roku w Siemianowicach, syn Jana i Agnieszki z domu Król.

Pierwsze nauki pobierał w Siemianowicach. W 1893 roku wstąpił do Mniejszego Seminarium Księży Misjonarzy w Nowej Wsi w Krakowie, a po jego ukończeniu w 1896 do Kongregacji Misji. Śluby zakonne złożył w 1898 roku. W 1910 zdał egzamin maturalny w krakowskim gimnazjum św. Anny po czym uczęszczał na zajęcia w Studium Teologicznym misjonarzy w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1903 roku. Następnie studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i w 1907 otrzymał tytuł doktora na podstawie dysertacji: Hozjusz i reformcja w Polsce w latach 1551-1558 na podstawie jego własnej korespondencji dotąd nie opublikowanej. W latach 1903-1907 prowadził zajęcia z języka hebrajskiego, historii biblijnej, geografii i introdukcji do Starego Testamentu. Dzięki stypendium rządu austriackiego  w latach 1907-1908 odbył podróż na bliski Wschód zwiedzając Azję Mniejszą, Syrię, Palestynę i studiował w dominikańskiej Szkole Biblijnej św. Szczepana w Jerozolimie. Wrażenia z tej podróży opublikował w „rocznikach obydwu Zgromadzeń św. Wincentego a Paulo” 1908-1912. Po powrocie otrzymał nominację na profesora nauk biblijnych w studium Teologicznym w Krakowie. W roku 1909 założył dwumiesięcznik kleryków Księży Misjonarzy „Meteor”. W roku 1918 na Uniwersytecie Warszawskim otrzymał nominacje na profesora nadzwyczajnego, a w 1919 na profesora zwyczajnego. W latach 1918-1921 wykładał również w Warszawskim Seminarium metropolitarnym, dziekan Wydziału Teologicznego. Od 1923 roku członek Warszawskiego Towarzystwa Naukowego jak i niebawem Polskiego towarzystwa Orientalistycznego, którego w latach 1937-1937 był prezesem. Superior Warszawskich misjonarzy. W 1939 roku przeniesiony został w stan spoczynku ze względu na zły stan zdrowia. Zmarł 17 października 1943 roku w Warszawie.

  

śp. ks. Józef Zieliński CM urodzony 1877 roku w Siemianowicach.

Ukończył Małe Seminarium misjonarskie w Krakowie. Do zgromadzenia wstąpił w 1895 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1903 roku. Przez wiele lat pracował jako wychowawca w niższym seminarium arcybiskupim we Lwowie i w Krakowie na Nowej Wsi. Od 1911-1921 był dyrektorem M. Seminarium w Krakowie. Następnie pełnił obowiązki superiora domu i proboszcza parafii w Jezierzanach (1921-1925). Dalej swe obowiązki pełnił w nowym milatynie (1925-1936), a później w Wilnie. W latach 1942-1943 więziony przez Niemców w Łukiszkach, Poniewieżynku i Szałupiach. Po zakończeniu wojny osiadł w Krakowie gdzie zmarł w roku 1949. Był kolegą rocznikowym Konstantego i Wilhelma Michalskich.

Sobekśp. ks. Karol Sobek CSsR urodzony 20 stycznia 1873 roku w Siemianowicach (Laurahutte).

Wydała go Śląska ziemia, którą kochał gorąco przez całe życie. Z powodu braku środków materialnych przerwał naukę w gimnazjum i pracował jako uczeń kupiecki, nie zapomniał jednak o książkach i chętnie się w nich rozczytywał. W maju 1895 roku Ojcowie z Mościc mieli wielką misję na Śląsku – w Opolu. Pobożny, pełny życia i energii młodzieniec Karol dowiedział się o tym i pojechał do Opola, aby się Redemptorystom i ich pracy przypatrzeć. Tak wielkie to uczyniło na nim wrażenie, iż zgłosił się do przełożonego misjonarzy, ojca Łubieńskiego z prośbą o przyjęcie do zgromadzenia. Właśnie w tym roku powstało Małe Seminarium Duchowne. We wrześniu tegoż roku jako 22 letni młodzieniec wraz ze znacznie młodszymi od siebie towarzyszami zabrał się z energią do nauki. Niemałą trudność sprawiała mu niedostateczna znajomość języka Polskiego, gdyż w domu mówiło się w gwarze Śląskiej. Starał się usilnie tym brakom zaradzić rozczytywał się w książkach polskich, szczególnie historycznych. O ile braki w języku polskim utrudniały mu naukę, za to znajomość języka Niemieckiego bardzo mu się przydała. W marcu 1898 roku skierowany został do nowicjatu w Eggenburgu. Jednak przed obłóczynami zachorował i wrócił do rodzinnej Laurahuty. Dla jego powołania była to próba, jednak w swym postanowieniu wytrwał i gdy odzyskał zdrowie powrócił do Eggenburga, aby 13 listopada 1898 roku otrzymać habit zakonny. Śluby zakonne złożył 2 sierpnia 1899 roku, udał się do Tuchowa w celu ukończenia nauk humanistycznych. Niebawem ponownie zachorował i musiał poddać się operacji w Krakowie. Studia teologiczne w latach 1900 – 1904 kontynuował w Mautern, gdzie był bardzo pracowitym studentem. Święcenia kapłańskie przyjął 31 lipca 1904 roku w Grazu. Mszę świętą prymicyjną odprawił w Podgórzu (dzisiejszy Kraków za Wisłą). Pierwszą placówką od 1906 roku był Tuchów, tam jako wykładowca i pomocnik dyrektora w Małym Seminarium swą wyrozumiałością i dobrocią umiał sobie pozyskać serca seminarzystów. Kazania głosił przystępnie z wielkim przejęciem. Po dwóch latach został skierowany do klasztoru w Podgórzu i od tego czasu przez wiele lat pracował tam jako misjonarz. W podgórskim klasztorze spełniał różne urzędy. W latach 1909 – 1917 był prokuratorem prowincji (ekonomem). Słowem i czynem okazywał, iż szczerze kocha zgromadzenie. W czasie pierwszej wojny był kapelanem w szpitalu epidemicznym w Podgórzu. Nie tylko otaczał opieką chorych żołnierzy, ale pamiętał też o ich grobach. Od cesarza w nagrodę otrzymał złoty krzyż z koroną, jak również został odznaczony przez Czerwony Krzyż. W międzyczasie pracował na dziewięciu misjach w Lubelskim. W maju 1917 roku władze niemieckie powołały go do wojska. Objął duszpasterstwo w szpitalach wojskowych w Katowicach, mieszkał u Sióstr Elżbietanek oraz tam również pracował. Podlegał pod miejscowego Proboszcza, który był również Proboszczem garnizonowym. Od sierpnia 1917 roku został kapelanem lazaretowym, zależnym od dziekana wojskowego we Wrocławiu. Po załamaniu się państw centralnych usiłował uzyskać pozwolenie na wyjazd do Krakowa, skończyło się tym, iż w maju 1919 roku przeprowadzono go przez „zieloną” granicę i tak dostał się na Podgórze. W latach 1920 – 1921 pracował na Śląsku. Pod pseudonimem Ignacego Karlika wydał broszurę spologetyczną: pt. „Kilka słów prawdy o księżach”. W czerwcu 1922 roku wyjechał na Śląsk czeski, gdzie rozpoczęła się jego choroba. W wielkich cierpieniach gorąco się modlił. Gdy w listopadzie wybierano posłów i senatorów zawieziono go do urny wyborczej – jego radością było, że został wybrany za posła szkolny kolega – Korfanty, a na senatora ks. biskup Sapiecha. Dnia 15 listopada tegoż roku został przewieziony do szpitala Bonifratrów w Bogucicach. Był bardzo osłabiony i 18 listopada po raz ostatni odprawił Mszę świętą. Chorował na raka i lekarz nie chciał poddać go operacji, został przewieziony do szpitala Elżbietanek w Poznaniu. Tam lekarze orzekli, że stan jest beznadziejny i został przewieziony do klasztoru Redemptorystów w Kościanie, a następnie do szpitala Sióstr Miłosierdzia w Kościanie. W czasie ciężkiej choroby osoba leżąca w przyległym pokoju słyszała jego żarliwe modlitwy – oświadczył, iż wówczas się nauczył jak należy się modlić. Zmarł 1 grudnia 1922 roku w tamtejszym szpitalu.

śp. ks. Wilhelm Thiletzek SVD urodzony 24 listopada 1877 roku w Siemianowicach (Laurahutte), syn Karola i Henryki z domu Bobczyk.

Jako uczeń szkoły podstawowej poznał w sobie powołanie do stanu duchownego, jednak jego ojciec nie był skory by płacić za wykształcenie swego syna i posłał go do pracy w hurtowni wina gdzie zajmował się eksportem. Jak później pisał sam o sobie: Przy takiej pracy i tylu zajęciach w dłuższym czasie – jego dusza się wysuszyła. Za pośrednictwem dobrej osoby jako 16-letni młodzieniec wstąpił do nowo utworzonego Domu Misyjnego Świętego Krzyża w Nysie (Zgromadzenie Werbistów) w dniu 6 października 1894 roku. Tam uzyskał średnie wykształcenie, pokazał się jako bardzo zdolny uczeń, w obcowaniu z bliźnimi wykazywał prawdziwie chrześcijańską miłość. Studia filozoficzno-teologiczne kontynuował od 1899 roku w Seminarium św. Gabriela w Modling koło Wiednia. Święcenia Kapłańskie przyjął 25 lutego 1906 roku. Wyjechał do pracy misyjnej w Brazylii 25 maja 1906 roku gdzie dotarł 24 czerwca tegoż roku. Pracował krótki czas w Kurytybie, następnie Ponta Grossie 1906 – 1917, w Guarapuavie 1917 – 1923, następnie w Foz do Iguassu. Od 1926 roku został prałatem ordynariuszem niezależnej prałatury Foz do Iguassu, gdzie pracował w tej prałaturze, w tzw. trzy państwowym koncie: Brazylii, Argentyny i Paragwaju. (Podobnie jak na terenie Górnego Śląska, gdzie były trzy cesarstwa: Niemiec, Austrii i Rosji, ich granice spotykały się w Mysłowicach). W roku 1934 brał udział w Kongresie Eucharystycznym w Buenos Aires. W roku 1935 przeniósł siedzibę prałatury do Laranjeiras. Pracował wśród różnych grup narodowościowych, także wśród Polonii. Był czynny społeczno-charytatywnie, zakładał szkoły, przytułki, budował kościoły, pracował w Komisji Kolonizacyjnej rejonu Foz do Iguassu. Był coraz słabszy, pojechał do szpitala w Rio de Janero, gdzie po ciężkich cierpieniach zmarł 25 lutego 1937 roku. Spoczywa w Catumbi na najspokojniejszym cmentarzu stolicy obok współbrata Peter Benzerath.

śp. ks. Alfred Wlotzka SVD urodzony 9 grudnia 1879 roku, syn Józefa z zawodu spawacza (zm. 1880) i Krescensji z domu Dehner.

         Jako 15-letni chłopak 3 kwietnia 1894 roku wstąpił do niższego seminarium księży werbistów w Domu Misyjnym Świętego Krzyża w Nysie. Zapisany jest w księdze uczniów pod numerem 36 jako Alfred Wloczka. Po maturze, którą zdobył 13 lipca 1899 roku rozpoczął nowicjat w Domu Misyjnym św. Gabriela w Moedling koło Wiednia, tam też kontynuował studia filozoficzno-teologiczne. Pierwsze śluby zakonne złożył 21 grudnia 1902 roku, a wieczyste 21 grudnia 1905 roku. Tam też przyjął święcenia Kapłańskie 24 lutego 1906 roku. Studiował w seminarium nauczycielskim w Wiedniu. Po uzyskaniu dyplomu nauczycielskiego nauczał krótko w gimnazjach zakonnych w Sankt Wendel (Zagłębie Saary), w Wiedniu, a następnie aż do swej śmierci w Nysie. Zmarł 6 kwietnia 1939 roku, pochowany na cmentarzu klasztornym w Nysie, w kwaterze ojców pod numerem 14.

DembinskiTśp. ks. Teodor Dembiński CR urodzony 8 września 1880 w Siemianowicach, syn Franciszka i Walerii z domu Tileczek.

 Po ukończeniu szkoły ludowej i gimnazjum wstąpił do zgromadzenia Zmartwychwstańców w Krakowie: superior zakonu Zmartwychwstańców we Lwowie, działacz niepodległościowy ucz. kursów plebiscytowych w Wieliczce. Prezes, a później skarbnik TOZKP – swą postawą zdobył duże zaufanie społeczeństwa i księży oraz tych wszystkich, którzy składali hojne ofiary na rzecz wyzwolenia Śląska. Nie mogąc uchodźcom ze Śląska udostępnić domu zakonnego zmartwychwstańców mieszczącego się w Krakowie przy ul. Łobzowskiej (zamienionego na szpital wojskowy), kierował razem z ks. J. Rzymełką rodaków do innych klasztorów krakowskich i tam „zagrzewał ich do przetrwania ciężkich chwil”. Ze Śląskiem pozostawał w stałych kontaktach nawet po nominacji (27 lipca 1923 roku) na zastępcę przełożonego domu lwowskiego.

 Zmarł na atak serca w Józefowcu 12 września1928 roku, pochowany na Starym cmentarzu w Siemianowicach Śląskich.

DembinskiFśp. ks. dr Franciszek Dembiński CR urodzony 4 października 1878 w Siemianowicach, syn Wawrzyńca i Urszuli z domu Chwałek.

W jedenastym roku życia oddany do małego Seminarium księży Misjonarzy p.w. św. Wincetego a Paulo w Krakowie, gdzie ukończył osiem klas gimnazjum: w 1893r.otrzymał sakrament bierzmowania z rąk kardynała Albina Dunajewskiego. W 1901 wstąpił do Zgromadzenia O.O. Zmartwychwstańców w Rzymie i studiował w Uniwersytecie Propagandy Wiary oraz trzy lata w uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie uzyskał stopnie bakaulaureata prawa kanonicznego i licencjata teologii oraz doktorat w Akademii św. Tomasza z Akwinu. Pierwsze śluby zakonne złożył 12.07.1903 w Rzymie. Dnia 28.10.1906 został wyświęcony przez kardynała Respighiego. Mszę świętą prymicyjną odprawił w kościele św. Krzyża w Siemianowicach 6.11.1906 roku. Pierwszy rok kapłaństwa pracował w parafii św. Krzyża w Wiedniu, gdzie jego przełożonym był O. Bakanowski. W roku 1907 wysłany do Ameryki. W latach 1907-1908 pracował w parafii Matki Boskiej Anielskiej, 7 miesięcy w parafii św, Jacka a następnie w parafii św. Stanisława Kostki. Od 1915-1920 proboszcz parafii polonijnej św. Stanisława Kostki (marszałek Kościoła Górnego przy parfii św. stanisława kostki), a następnie od 1923-1935 w parafii królowej św. Jadwigi w Chicago. W między czasie był również (1921-1922) proboszczem parafii Matki boskiej Częstochowskiej w Montrealu w Kanadzie. Okresowo służył jako kaznodzieja w 40 misjach parafialnych poza Chicago. Marszałek Towarzystwa Króla Jana III Sobieskiego pod opieką Najswiętszej maryii Panny Królowej Korony Polskiej, przewodniczący Klubu Obywatelskiego im. Tadeusza Kościuszki oraz Żuawów Świetego Stanisława Kostki, członek Macierzy Polskiej w Stanach Zjednoczonych i patron Towarzystwa Polek św. Anny. W 1931 roku obchodził Srebrny jubileusz kapłaństwa, w którym uczestniszyli licznie zgromadzeni przedstawiciele miejscowej Polonii, m.in. kongresman Leonard Schutetz, B. Grzelecka, S. Lorenz, kontroler miasta M. S. Szymczak i ks. Michal Jagłowicz. Ze względu na ojcowskie usposobienie wierni nadali mu przydomek „Tatuś”, był kapłanem powszechnie lubianym i szanowanym. 

Zmarł 19.04.1935 w Chicago w Stanach Zjednoczonych, pochowany w mauzoleum Ojców Zmartwychwstańców na cmentarzu św. Wojciecha Niles, IIIinois. W pogrzebie udział wzięli liczne delegacje i poczty sztandarowe towarzystw i organizacji polonijnych. 

KoppelW2śp. ks. Wilhelm Koppel urodzony 6 kwietnia 1877 roku w Wełnowcu, syn Józefa i Marii z domu Kempa.

Był jednym z siedmiorga dzieci. Rodzice Józef i Maria dnia 17 października 1898 roku zakupili budynek przy ul. Krótkiej 3 w Siemianowicach po czym sprowadzili się do naszej parafii. Jest to potwierdzone oryginalnym dokumentem zakupu budynku. Wilhelm studia filozoficzne kontynuował na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie (2 lata filozofii i 1 rok prawa kanonicznego), a następnie studiował teologie we Francji (4 lata w Tuluzie). Święcenia Kapłańskie przyjął 9 czerwca 1906 roku w Montefiascone, w rzymskiej prowincji Włoch.

Tak, więc, pomimo że ks. Wilhelm urodził się w roku 1877 w Wełnowcu, który w tym czasie należał do parafii św. Michała Archanioła, to miał prymicje w roku 1906 jako nasz parafianin. Po święceniach w roku 1906 został administratorem w Arlena di Castro a od 1908 roku proboszczem i dziekanem. Po powstaniu w roku 1918 na ochotnika zgłosił się do armii generała J. Hallera. Skierowany został do Szkoły Oficerskiej w Casagiove, później został przeniesiony do polsko-francuskiego szpitala w Sparanise, a następnie został przydzielony do 50 Pułku Artylerii Strzelców Kresowych (1 sierpnia 1919), gdzie pozostał aż do przybycia w okresie powstań śląskich i plebiscytu na Górny Śląsk. Zamieszkał u swojego brata Ryszarda w Siemianowicach. Następnie rozpoczął pracę od 1 czerwca 1921 roku w Wydziale Duszpasterstwa Naczelnej Komendy Wojsk Powstańczych, obejmując 2 dni później opiekę duszpasterską nad grupą powstańczą „Bytom”. Po przyłączeniu górnego Śląska do Polski pozostał nadal w wojsku, gdzie pełnił funkcje Proboszcza wojskowego w Włodzimierzu, Częstochowie i Katowicach. Był zastępcą Dziekana wojskowego w Brześciu, a następny etap służby przebył w Kowolu. W roku 1933 został przeniesiony w stan spoczynku ze stopniem majora. Ksiądz major Wilhelm Koppel będąc często w KoppelW1rodzinnym domu swego brata Ryszarda grywał na fortepianie pieśni patriotyczne. Bardzo lubił grać i śpiewać „Nie rzucim ziemi skąd nasz ród...” – wspomina pani Aniela, córka Ryszarda. Po wojnie pracował przez pewien czas jako duszpasterz w Korytnicy w diec. Siedleckiej, a od 1946 roku jako ojciec duchowny Szpitala Spółki Brackiej w Nowej Rudzie, gdzie mieszkał na terenie lecznicy. Zmarł 4 listopada 1951 roku w Nowej Rudzie. Jego zwłoki sprowadzono do parafii św. Krzyża w Siemianowicach Śląskich i pochowano na cmentarzu przy ulicy Michałkowickiej obok brata Ryszarda. Według informacji długoletniego grabarza szczątki ks. Koppla spoczywają w metalowej trumnie, a na tym miejscu (powyżej) pochowany jest kolejny członek rodziny Józef Grzywocz zmarły w 1984 roku.

 

śp. ks. Piotr Bartodziej urodzony 18 stycznia 1884 roku, syn Franciszka i Konstantyny z domu Franusik  – proboszcz parafii w Little Rock w USA . Zmarł 6 września 1963 roku, pochowany na Cmentarzu Nowym w Siemianowicach przy ul. Michałkowickiej.

śp. ks. Hugon Augustyn Wróbel SDB - ur. w Katowicach (Laurahutte)30 kwietnia 1872. Pierwsze śluby złożył w Ivrei (Włochy) 29 września 1896. Święcenia kapłańskie otrzymał w Santa Tecla (Salwador). W monografii parafii św. Krzyża z 1934 roku jest podana wiadomość że przebywa w Ameryce. Zmarł w Hondurasie w Tegucigalpie 9 czerwca 1955 roku.

śp. ks. Józef Pach SDB - urodzony w Siemianowicach 13 marca 1872, pierwsze śluby złożył w Lorenie w Brazylii 2 marca 1901 r. Święcenia kapłańskie otrzymał w Sao Paulo w Brazylii 13 stycznia 1907. W latach międzywojennych wrócił do Polski, pracował w Daszawie, (potwierdza to informacja w broszurce parafii św. Krzyża z 1934 roku) zmarł 11 grudnia 1937  w Stryju.

śp. ks. dr Roman Haida SVD urodzony 5 sierpnia 1885 roku w Siemianowicach, Górny Śląsk. Wstąpił do zgromadzenia w Domu Misyjnym Świętego Krzyża w Nysie w 1900 roku. Studiował teologie w Seminarium św. Gabriela w Modling koło Wiednia. Święcenia Kapłańskie przyjął 29 września 1910 roku. Powołany został jako nauczyciel starych języków (greka, łacina), był wielkim pasjonatom, dlatego po dziesięciu latach wyższe władze zgromadzenia skierowali go zgodnie z jego wewnętrznymi skłonnościami i zdolnościami na dalsze studia w kierunku jego zainteresowaniom i zamiłowaniu, które mu odpowiadały. Podjął studia filologii na Uniwersytecie Wrocławskim gdzie uzyskał pracę doktorską na temat „Peregrinatio Aethereae”. Po ukończeniu studiów pracował w Heiligkreuz, Steyl (Świętym Krzyżu, Nysa) i w St. Adalbert (św. Wojciechu) w Mehlsack Ostpr. (Prusy Wschodnie), dioz. (diecezja) Ermland. W 1935 roku obchodził 25-lecie swego kapłaństwa w św. Wojciechu w Mehlsack Ostpr. Po likwidacji szkoły św. Wojciecha został skierowany do Świętego Krzyża w Nysie. Zawirowania wojenne spowodowały że po rozwiązaniu tej szkoły został przeniesiony do Bytomia gdzie pracował jako duszpasterz od 1 kwietnia 1940 roku, stamtąd wraz z współbraćmi został wysiedlony w 1945 roku. W lipcu 1947 roku został skierowany do pracy w Misyjnej w Szkole św. Ksawerego w Bad Driburg (West.), gdzie poświęcał się z całym zaangażowaniem pracy pedagogicznej, w swoim zawodzie czuł się szczęśliwy. Niedługo było dane mu cieszyć się tą pracą, zmarł wieczorem 2 lutego 1948 roku. Pozostał w pamięci swoich uczniów jak i współbraci w kapłaństwie jako wzór pracowitego życia i obowiązkowego kapłana.

DembinskiP1śp. ks. Paweł Dembiński CM urodzony 27 czerwca 1888 w Siemianowicach, syn Wawrzyńca i Urszuli z domu Chwałek.

Szkołę średnią ukończył w Krakowie, 7.09.1906 wstąpił do nowicjatu księży misjonarzy. Po ukończeniu zakonnych studiów filozoficzno-teologicznych otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa. Sapiehy  dnia 22.06.1913 roku. Od 1925-1952 był ojcem duchownym w metropolitarnym seminarium warszawskim, w 1944 przeżył powstanie warszawskie. Ostatnie lata spędził jako kapelan sióstr Szarytek w Chylicach. Do grona jego uczniów zaliczał się między innymi ks. Jan Twardowski, który dedykował mu wiersz Do ojca duchownego Pawła Denbińskiego publikowany na łamach „Patrona” w numerze dziewiątym z 26 lutego 1967 roku ( Tygodnik parafii św. Stanisława w Brooklynie).

Zmarł 23.09.1971 w Chylicach koło Warszawy, pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

 

śp. ks. dr Paweł Dylla CM urodzony 16 lipca 1889 roku w Siemianowicach, syn Konstantego i Jadwigi z domu Michelska.

Był młodszym bratem ks. Hugona Dylla – proboszcza w Ameryce. Niestety biografii ks. Hugona nadal nie mamy. Uczył się w Siemianowicach a następnie w Małym Seminarium Księży Misjonarzy w Krakowie. Do Zgromadzenia wstąpił w roku 1906, gdzie ukończył studia teologiczne. Święcenia Kapłańskie przyjął 22 czerwca 1913 roku. Następnie studiował historię Kościoła na wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując w 1919 roku doktorat z teologii. Od roku 1920 przebywał w macierzystym Domu Zgromadzenia w Paryżu. Następnie wykładał historię Kościoła w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie na Stradomiu, przez krótki czas pełnił obowiązki dyrektora Sem. Intrrum (odpowiednik nowicjatu). W tym czasie ogłosił drukiem m. in. artykuł pt. „Działalność oświatowa księży Misjonarzy w Polsce” (w Księga pamiątkowa trzechsetlecia Zgromadzenia Księży Misjonarzy 1625 – 1925) oraz najpiękniejsze wspomnienia z podróży do Brazylii (Kalendarz Cudownego Medalika 1930). W roku 1933 udał się do Stanów Zjednoczonych, przydzielony do domu w Whitestone koło Nowego Jorku. Mieszkał tam przez wiele lat i z dużym poświęceniem pracował jako misjonarz w ośrodkach Polonijnych. W latach 1941 – 1944 sprawował urząd Superiora w Whitestone i kierował pracą grupy misyjnej. Ostatnie lata spędził w New Haven, gdzie zmarł 16 czerwca 1976 roku.

śp. ks. dr Karol Rzychoń CM urodzony 25 października 1894 roku w Siemianowicach, syn Pawła i Anny z domu Król.

Był najstarszym synem, śladami swoich krewnych (Michalskich) wyjechał do Krakowa gdzie ukończył gimnazjum. Następnie wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy, gdzie w roku 1918 złożył śluby zakonne. Po ukończeniu studiów teologicznych przyjął święcenia kapłańskie z rąk ks. bpa Adama Sapiechy w roku 1922. Podjął dalsze studia w Rzymie 1922-1924, zdobywając doktorat z teologii dogmatycznej. Wrócił do kraju i wykładał w Instytucie Teologicznym księży Misjonarzy w Krakowie. Następnie wyjechał do Francji, gdzie pracował wśród emigrantów polskich, zakładając tam czasopismo „Polak we Francji”. W roku 1927 przez swych przełożonych został odwołany do Krakowa. Początkowo był kapelanem więzienia, następnie pełnił funkcję prezesa Kongregacji św. Wincentego a Paulo. Przez następne lata do roku 1933 pełnił obowiązki ojca duchownego w Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Latem roku 1933 wyjechał by głosić rekolekcje Siostrom Miłosierdzia w Chełmie i tam w czasie kąpieli w Wiśle 3 sierpnia 1933 roku utonął. Pochowany na cmentarzu w Chełmie.     

    

Brzoskaśp. ks. Wiktor Franciszek Brzoska CM urodzony 8 października 1907 roku w Siemianowicach, syn Jana i Rozalii z domu Mzyk.

Do szkoły powszechnej, niemieckiej uczęszczał w latach 1913-1920 w Siemianowicach. Szkołę gimnazjalną, średnią pobierał u Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo w Krakowie, w latach 1921-1929. Do Seminarium Księży Misjonarzy wstąpił 27 września 1925 roku, a śluby zakonne złożył 1 listopada 1927 roku. Teologię studiował w Krakowie w latach 1929-1933. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk sufragana krakowskiego ks. bpa Stanisława Rosponda w II Niedzielę Adwentu 4 grudnia 1932 roku.

Dnia 24 lutego 1933 roku wyjechał z Krakowa do pracy misyjnej , do Chin południowych. Pracował w Wenchow, Chekiang, początkowo jako wikary, a w latach 1935-1942 jako proboszcz w Yungkiachang. Następnie przez ówczesnego Wikariusza Generalnego w Paryżu ks. Roberta został mianowany z dniem 20 kwietnia 1944 roku superiorem w Wenchow. Dnia 28 sierpnia 1946 roku opuścił Wenchow, Chiny południowe, by udać się z innymi księżmi – Konfratrami do Pekinu, Chiny północne by kontynuować studia języka mandaryńskiego. Ponieważ w następnym roku Chiny północne były zagrożone, a Misjonarze zagraniczni zmuszeni byli opuścić Chiny na stałe, wtedy wice Wizytator Prowincji Polskiej w Ameryce ks. Antoni Mazurkiewicz postanowił przyjąć ich do siebie. W ten sposób od 31 października 1947 roku rozpoczął swą służbę w San Francisco, California. Początkowo pracował przez okres jednego roku w St. John Kanty, w Erie Pa, a od 24 listopada 1948 roku w grupie misyjnej domu Księży Misjonarzy w Whitestone, N.Y. do 29 stycznia 1950 roku. Brzoska2Zarządzeniem władz Zgromadzenia Księży Misjonarzy od 30 stycznia 1950 roku został przeniesiony do parafii św. Stanisława Kostki w Brooklyn, N. Y., gdzie swoją duszpasterską pracę wykonywał przez jedenaście lat tj. do 18 lutego 1961 roku. Od 19 lutego tegoż roku został mianowany na Przełożonego Księży Misjonarzy przy parafii św. Stanisława M. W New Haven, gdzie pracował do zakończenia swej ziemskiej pielgrzymki. Od czasu wyjazdu do pracy misyjnej tylko jeden raz po dwudziestu ośmiu latach, latem 1961 roku odwiedził Polskę, rodzinne Siemianowice. Zmarł 10 lutego 1969 roku. Ksiądz Wiktor Brzoska był starszym bratem Alfonsa Brzoska, który w latach 1963-1977 był kościelnym w naszej parafii.

śp. ks. Józef Rzychoń  CM urodzony 24 czerwca 1907 roku w Siemianowicach, syn Pawła i Anny z domu Król.

W latach 1922-1925 uczył się w Mniejszym Seminarium Misjonarskim. Śladem swego brata Karola wstąpił do zgromadzenia w 1925 roku, a śluby zakonne złożył w 1927 roku. Będąc klerykiem pisał artykuły do pisma „Meteor”. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1933 roku.  W latach 1933-1937 podjął studia doktoranckie na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizując się w apologetyce i teologii biblijnej (u ks. Wilhelma Michalskiego). Następnie był prefektem Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie, w latach 1937-1940. Po likwidacji przez władze hitlerowskie seminarium, otrzymał nominację na dyrektora kleryków misjonarskich na Kleparzu, a w 1943 roku na asystenta tegoż domu. Ponadto w latach 1940-1941 pełnił obowiązki kapelana Szpitala Ubezpieczalni Społecznej w Prądniku. Do Warszawy wyjechał pod koniec 1944 roku by prowadzić rekolekcje do Sióstr Miłosierdzia. Został rozstrzelany na terenie powstańczego szpitala Wolskiego przy ul. Płockiej gdzie był kapelanem, w dniu 3 sierpnia 1944 roku.

śp. ks. Józef Lizoń SDB - urodzony w Siemianowicach Śląskich 18 marca 1901 roku. Pierwszą profesję złożył w Kleczy Dolnej 16 września 1924 r. Święcenia kapłańskie otrzymał w Santiago w Chile 30 listopada 1933 roku. W monografii parafii św. Krzyża z 1934 roku jest podana wiadomość że przebywa w południowej Ameryce. Zmarł w Magdalena del Mar w Peru 9 kwietnia 1967 roku.

Reif1śp. ks. Wilhelm Reif SVD  urodzony 11 listopada 1903 roku w Muglitz, w diecezji Ołomunieckiej (dziś Mohelnice k/Ołomuńca,Czechy), syn Klemensa z zawodu kowala i Anny z domu Korner.

         Dnia 8 kwietnia 1918 roku został przyjęty do gimnazjum księży werbistów w Domu Misyjnym Świętego Krzyża w Nysie. Zapisany jest w księdze uczniów pod numerem 1537. Maturę uzyskał 23 lutego 1926 roku. Zaraz po maturze rozpoczął nowicjat w Domu Misyjnym św. Gabriela w Moedling koło Wiednia, gdzie kontynuował studia filozoficzno-teologiczne. Pierwsze śluby zakonne złożył w 1928 roku, a wieczyste w 1932 roku. Tam też przyjął święcenia kapłańskie w roku 1933. Żadne źródło nie podaje, w którym roku rodzina sprowadziła się do parafii św. Krzyża w Siemianowicach, jednak już w 1934 roku ks. proboszcz Augustyn Koźlik zapisał w monografii parafii (zestawienie księży pod nr. 46), że jest to kapłan wywodzący się (nie pochodzący z racji chrztu św.) z naszej parafii. Ks. Wilhelm zaraz po święceniach Kapłańskich udał się do pracy misyjnej w Papui Nowej Gwinei, gdzie zmarł po dziesięciu latach 15 marca 1943 roku.

Brolśp. ks. Maksymilian Broll urodzony 7 września 1900 roku w Siemianowicach, syn Józefa i Marianny z domu Zmieszkoł.

Chrzest święty otrzymał w kościele parafialnym Krzyża Świętego w Siemianowicach.. Od 1911 roku uczęszczał do gimnazjum w Katowicach, również w tym mieście przyjął Pierwszą Komunię Świętą w roku 1912, był najstarszym dzieckiem. Po zdaniu egzaminu maturalnego w roku 1917 został powołany do służby wojskowej. Po powrocie z wojny był zatrudniony jako pracownik umysłowy w hucie Laura w Siemianowicach a następnie w zakładach Schaffgotscha w Bytomiu. Od roku 1929 był studentem Wydziału Teologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk ks. kardynała Adolfa Bertrama w dniu 29 czerwca 1934 roku. Mszę św. prymicyjną odprawił 3 lipca tegoż roku w rodzinnej parafii w Siemianowicach. Jako kapłan Archidiecezji Wrocławskiej został skierowany do pracy duszpasterskiej jako wikary i kapelan szpitalny do parafii Najświętszej Maryi Panny „Na Górce” w Opolu. W 1941 roku swą pracę rozpoczął w miejscowości Szczedrzyk w województwie opolskim. W roku 1947 został administratorem, a od 1951 roku proboszczem tej parafii. W lutym 1956 roku ówczesny Ordynariat w Opolu, na skutek żądań PWRN w Opolu i Urzędu do spraw Wyznań w Warszawie zakazał księdzu Brollowi jako wrogowi PRL-u pełnić obowiązki Proboszcza. Dopiero na skutek wydarzeń września 1956 roku powrócił do swoich zajęć. W 1957 roku Ordynariusz Opolski ks. biskup Franciszek Jop mianował księdza Proboszcza Dziekanem Dekanatu Groszowickiego. Po kilku latach otrzymał tytuł Radcy Duchownego. Jako Proboszcz parafii w Szczedrzyku pracował do końca 1971 roku, kiedy na skutek długotrwałej choroby przeszedł na emeryturę i zamieszkał w klasztorze S.S. Służebniczek w swojej parafii. Zmarł 18 czerwca 1973 roku w Szczedrzyku. Tam też przy kościele znajduje się jego miejsce wiecznego spoczynku.

śp. ks. Stanisław Piechowicz SDB - ur. 6 maja 1904 roku w Czeladzi, pierwsze śluby złożył 28 lipca 1927 roku w Czerwińsku n/Wisłą. Święcenia kapłańskie otrzymał 24 czerwca 1937 roku w Krakowie. Biografia parafii z 1984 roku podaje że przebywał w Przemyślu. Zmarł 17 kwietnia 1954 r. w Oświęcimiu.

śp. ks. Alfred Gaida SAC urodził się 15 września 1907 roku w Siemianowicach, syn Jana i Zofii z domu Wollek.

Chrzest święty otrzymał 22 września tegoż roku w parafii św. Krzyża. Sakrament bierzmowania przyjął w roku 1923. Do szkoły podstawowej uczęszczał w latach 1914 – 1922 w Katowicach po czym pracował w przemyśle ciężkim, w laboratorium chemicznym w Laurahutte. W roku 1925 wstąpił do gimnazjum Pallotyńskiego w Bruchsal, które ukończył maturą w 1931 roku. W latach 1931 – 1933 przebywał w nowicjacie w Untermerzbach – obłóczyny 1 maja 1931. Studia filozoficzne kontynuował w Gleusdorf  i w Salsburgu w latach 1933 – 1935, natomiast studia teologiczne kontynuował w Salsburgu 1935 – 1938. Pierwszą profesję zakonną złożył 1 maja 1933 roku a wieczną 1 maja 1936 roku. Święcenia subdiakonatu przyjął 27 marca 1937 roku, diakonatu 22 maja. Święcenia kapłańskie przyjął 11 lipca 1937 w Salsburgu. Należał do prowincji Serca Jezusowego (prowincja niemiecka). Pracował w następujących placówkach: Jako ekonom domu w Hersberg 1938- 1948, następnie był Ojcem duchownym w nowicjacie w Untermerzbach 1948 – 1950. W latach 1950 – 1959 spowiednik i ekonom w nowicjacie w Untermerzbach, następnie pełnił funkcje ekonoma w Schwäbisch Gmünd 1959 – 1965. Był Kapelanem Sióstr Domu Św. Józefa w Breitbrunn  1965 – 1966 a w latach 1966 - 1976 duszpasterzem we Friedbergu. Od 1976 roku przebywał w domu starców w Gunzburgu.  Zmarł 1 lutego 1978 roku w Gunzburgu, pochowany jest we Freidburgu.


 

Wykaz Zgromadzeń i Zakonów,

do których wstąpili nasi parafianie

SDB – 4 księży - Salezjanie (Societas Sancti Francisci Salesii - Towarzystwo Świętego Franciszka Salezego)

SDS – 1 ksiądz - Salwatorianie (Societas Divini Salvatorius - Towarzystwo Boskiego Zbawiciela)

SVD – 5 księży - Werbiści (Societas Verbi Divini - Zgromadzenie Słowa Bożego) 

CM – 10 księży - Misjonarze (Congregation of the Mission – Zgromadzenie Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo)

CR – 2 księży - Zmartwychwstańcy (Congregatio a Resurrectione Domini Nostri Jesu Christii – Zgromadzenie Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa)

CSsR – 1 ksiądz – Redemtoryści (Congregatio Sanctissimi Redemtoris – Zgromadzenie Najświętszego odkupiciela)

SAC – 1 ksiądz - Pallotyni (Societas Apostolatus Catholici – Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego)

OFM – 2 księży - Franciszkanie (Ordo Fratrum Miniorum – Zakon Braci Mniejszych)

OSPPE – 1 ksiądz - Paulini (Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae - Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika)

OCD – 1 ksiądz - Karmelici (Ordo Carmelitarum Discalcatorum -Zakon Karmelitów Bosych - Zakon Braci Bosych Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel)

Kancelaria

Kancelaria jest czynna
poniedziałek, wtorek, czwartek, piątek
9.00 - 12.00
oraz w środy i piątki
16.00 - 18.00

W obiektywie

Siostry Boromeuszki

siostryboromeuszki
 
 

Kamery internetowe

lourdes